Dertig jaar stond Patrick voor de klas in het basisonderwijs. Met hart en ziel, dat zeker. Maar ook met een lijf en hoofd die drie keer op de rem trapten. Na zijn derde burn-out wist hij: zo kan het niet meer. Stoppen voor de klas was geen makkelijke keuze, maar één ding wist hij wel zeker – hij wilde mensen blijven raken. Verbinden. Iets betekenen.
Vanuit zijn liefde voor muziek en zijn nieuwsgierigheid naar mensen met een verstandelijke beperking stuurde Patrick ons een berichtje: “Wat zijn eigenlijk de mogelijkheden voor vrijwilligerswerk in combinatie met muziek maken?” Samen gingen we in gesprek. Over zijn wensen, zijn passie en vooral: wat maakt jou blij? Wat past bij jou?
Nieuwsgierigheid was er volop, maar ook spanning. Werken met mensen met een verstandelijke beperking is niet iets wat je dagelijks tegenkomt. De verschillende geluiden, het gedrag, de beperkingen – dat vraagt gewenning. Toch waren na de eerste kennismaking meerdere dagbestedingsgroepen meteen enthousiast. Samen met de coördinator vrijwilligerswerk werd een schema opgesteld. En daarna… weer losgelaten. Want wat op papier goed lijkt, moet in de praktijk vooral goed voelen. Het schema werd aangepast, net zo lang tot het werkte voor Patrick én voor de groepen.
Nu speelt Patrick iedere dinsdag gitaar en zingt hij voor twee groepen, elk een half uur. Acht groepen in totaal, dus iedere groep is één keer per maand aan de beurt. De cliënten hebben een intellectuele leeftijd vergelijkbaar met die van kinderen: ongedwongen, speels en in voor een grapje. Dat past Patrick perfect.
In het begin was het nog wat formeel. Hij zong zijn eigen meegebrachte liedjes, begeleid door zijn gitaar. Hij startte altijd met zijn eigen liedje “Heppie” en sloot daar ook mee af – voor de herkenning. Al snel merkte hij, mede dankzij de input van begeleiders, wat écht aansloeg: oude kinderliedjes. Herkenbaar, vertrouwd, en voor velen onmogelijk om niet mee te zingen. Daarna volgen Guus Meeuwis en Frans Bauer. En dan gebeurt het: cliënten én begeleiders zingen mee, bewegen, dansen. De ruimte komt tot leven.
Wat Patrick het allermooiste vindt, is de interactie. Die ontstaat niet meteen. Het kost tijd, herhaling, geduld. Maar soms… soms gebeurt er ineens iets magisch.
Zoals met Hans. Hans zat altijd stilletjes achter in de groep. Patrick riep bij de start elke keer vrolijk: “Hoi Hans!” en zwaaide even. Maandenlang kwam er geen reactie. Tot die ene keer. Hans zwaaide terug, zei zachtjes “hoi” en kwam vooraan zitten. Zelfs de begeleiders stonden verbaasd te kijken. Inmiddels zingt Hans alle liedjes mee, op zijn eigen manier.
Patrick vertelt er met zichtbaar enthousiasme over: over de lol van cliënten een beetje voor de gek houden, de gekkigheid die spontaan ontstaat, en het plezier van begeleiders die zien hoe waardevol dat half uurtje muziek is.
Doordat hij zelf regie heeft over zijn vrijwilligerswerk – de inhoud, het tempo, de grenzen – voelt het goed. De angst voor een nieuwe burn-out is verdwenen.
Zijn boodschap is helder en oprecht:
Gun het jezelf. Want wat je geeft, krijg je in veelvoud terug.
Dit vrijwilligersverhaal is gedeeld door 's Heeren Loo.
’s Heeren Loo biedt ondersteuning aan mensen met een lichte tot ernstige verstandelijke beperking of een andere beperking, evenals aan hun verwanten. De organisatie is actief voor jong en oud in vrijwel heel Nederland, waaronder op het woonzorgpark in Apeldoorn. De missie van ’s Heeren Loo is om mensen te helpen verder te komen, zodat zij een zo goed mogelijk leven kunnen leiden. Daarbij wordt lichte zorg geboden waar dat kan en (tijdelijk) intensieve zorg waar dat nodig is, bij voorkeur in de thuissituatie en waar mogelijk in samenwerking met de familie.