De mannenclub: vitaminen voor de ziel
Ruim tien jaar ben ik met pensioen. En even lang ben ik actief als vrijwilligster bij WoonZorgcentra Haaglanden, locatie Het Anker. Wat begon als een manier om betrokken te blijven, is uitgegroeid tot iets wat veel meer betekent: een wekelijkse bron van verbinding, verhalen en levenslust.
Elke woensdagochtend begeleid ik samen met een collega-vrijwilliger de mannenclub, een bijzondere activiteit waarin uiteenlopende thema’s aan bod komen. Soms kijken we terug naar het verleden, naar herinneringen die nog altijd levendig zijn. Andere keren bespreken we de actualiteit of simpelweg wat de deelnemers bezighoudt. Elke keer een thema, heel divers. Alles is welkom, zolang het gebeurt in een vertrouwde, veilige en gezellige sfeer waarin iedereen zich gezien en gehoord voelt.
De groep is bewust compact gehouden, zodat we iedereen echt kunnen bereiken en betrekken. De meeste mannen zijn op leeftijd en vaak rolstoelafhankelijk. Ook spelen beperkingen zoals verminderd zicht en gehoor een rol. Daarom zetten we hulpmiddelen in zoals een laptop, beamer, soundbar en groot scherm. Deze media helpen ons om de wereld dichterbij te brengen en maken het fijn om samen te beleven.
Interactie staat centraal. Gesprekken ontstaan vanzelf en worden vaak gevuld met herkenning, humor en soms ontroering. Voor mij zijn deze ochtenden echte vitamientjes voor de ziel. En ik merk dat dit gevoel vaak wederzijds is. Sommige deelnemers zijn al ruim voor aanvang aanwezig. Ze kijken ernaar uit, en dat is een mooi compliment.
Wat deze mannenclub zo bijzonder maakt, zijn de verhalen. Elke bijeenkomst levert nieuwe inzichten en herinneringen op. Soms gaan we er zelfs op uit, bijvoorbeeld met rolstoelbusjes naar een informatiecentrum. Daar krijgen we uitleg van deskundigen, zoals bij een bezoek over het boren van een tunneltracé. Het zijn waardevolle momenten waarin nieuwsgierigheid en verwondering hand in hand gaan.
Het raakt me telkens weer hoe rijk de belevingswereld van deze mannen is. Hun levenservaring en hun mening over de wereld van nu – het is inspirerend om daar deel van uit te mogen maken. Tegelijkertijd proberen we hen betrokken te houden bij de actualiteit, zodat ook zij zich verbonden blijven voelen met de wereld om hen heen. Het maakt hun wereld groter.
Voor mij persoonlijk is dit vrijwilligerswerk van onschatbare waarde. Het geeft me een gevoel van betekenis en verbondenheid. Ik hoop dan ook dat ik dit nog lang mag blijven doen. Want uiteindelijk is het simpel: we brengen niet alleen de wereld naar hen toe, maar krijgen er zoveel voor terug.
Dit verhaal valt onder de volgende Sustainable Development Goals (SDG's):