Hallo Ida, vertel eens over de overgangsfase vanaf jouw 60e tot aan de AOW. Hoe zag dit eruit?
Ik heb 32 jaar bij UWV gewerkt. Dat was een prima werkgever. Ik had een intensieve baan, deed mantelzorgtaken en paste minstens een keer per week op mijn kleinkinderen, dus er was weinig ruimte naast. Wel had ik altijd in mijn hoofd dat ik na mijn werkperiode wat anders ging doen.
Werd je gezien in deze levensfase?
Jazeker. Mijn werkgever dacht mee. Zo ben ik gestopt met mijn 65e. Mijn werkgever is mij financieel tegemoet gekomen en mijn pensioen is naar voren gehaald. Als ik wilde kon ik nog tot het einde toe mijzelf ontwikkelen via e-learning cursussen die mijn werkgever aanbood.
Leefde er bij jou in deze fase de behoefte om jouw leven later op een betekenisvolle manier vorm te geven?
Ik had zelf al wel voor mijn pensioen duidelijk een beeld van wat ik niet zou willen. Dat was op de bank blijven zitten! Voor mij is het belangrijk om bezig te blijven en iets voor een ander te kunnen betekenen.
Hoe ziet jouw leven eruit sinds je met pensioen bent?
Ik heb een vriendin die bij het hospice als zorgvrijwilliger actief is waarvan ik dacht dat is iets voor mij. Dus heb ik gesolliciteerd. ‘Handen aan het bed’ was niets voor mij, maar ze zochten ook mensen die wilden koken en dat vond ik helemaal leuk. Dat werk ben ik vrij snel gaan doen, nadat ik in juni gestopt was met werken ben ik in februari al begonnen. Ik werk nu al zes jaar bij het hospice.
Door enthousiaste verhalen van mijn dochter Chantal over haar werk bij de vrijwilligersorganisatie Handjehelpen, ben ik ook met hen in gesprek geraakt. Zij zochten iemand die wilde koken voor een mevrouw met MS in de zwaarste vorm. Dat doe ik sinds oktober 2025 ook een keer in de week. Deze mevrouw is 51 jaar en heeft twee thuiswonende dochters, die allebei werken. Ik maak het eten overdag klaar en de dochters zorgen dat het ’s avonds warm op tafel komt.
Welke activiteiten of bezigheden geven je betekenis of voldoening?
De mevrouw met MS rekent er echt wekelijks op dat er gekookt wordt. Dat is voor mij vaak geen probleem en zeker omdat ik het afwissel met mijn nichtje. Bij het hospice kan ik mezelf inroosteren. Het is dankbaar werk. Iedereen denkt dat een hospice een en al ellende en verdriet is, maar het is een mooie plek om te zijn. En ik vind het mooi dat ik dat nog voor iemand kan doen. Naast deze verplichtingen heb ik nog voldoende tijd voor andere dingen zoals tuinieren en oppassen.
Wat motiveert je om jouw kennis, ervaring en talenten te blijven inzetten?
Bij UWV begeleidde ik mensen naar ander werk. Ik voelde na mijn pensioen niet de behoefte om datzelfde werk te doen. Ik wilde juist iets totaal anders. In mijn tijd bij UWV gingen we, als iemand lang werkloos was, ook in gesprek over vrijwilligerswerk. Ik stuurde mensen vaak door naar de vrijwilligerscentrale. Soms zag ik zelf ook functies voorbij komen die ik leuk vond. Dus ik keek altijd al wel verder naar wat er mogelijk was.
Koken is altijd mijn passie geweest en nu kan ik die twee combineren. Hoe mooi kan je het hebben!
Heb je nog tips voor generatiegenoten om deze overgangsfase soepel te laten verlopen?
Denk in een vroeger stadium na over ‘dan ben ik straks thuis en wat dan?’. Ik heb ook mensen in mijn omgeving die niks doen en op de bank zitten, daar wordt niemand gelukkig van. Je moet goed nadenken en een bezigheid zoeken voor als je straks thuis zit. Dat hoeft niet per se vrijwilligerswerk te zijn, want je kunt ook tuinieren, sporten of andere hobby’s uitoefenen. Als je maar van die bank afkomt.